Το σπίτι δίπλα στην εκκλησία

Ξύπνησα και σήμερα πάλι νωρίς. Ίσως, από το πένθιμο σκοπό της καμπάνας.  Μεγάλη Παρασκευή.  Ο ουρανός, όπως πάντα, μάχεται ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή που δίνει η άνοιξη κι ο ήλιος.

Πονάω στο στήθος. Όχι..πονάω παντού. Γενικά και ειδικά. Και κάθε φορά που χτυπάει η καμπάνα, λες και συντονίζεται μέσα μου ο πόνος, οι σκέψεις, τα γιατί μου.. οι αμαρτίες μου. 

Μεγάλη μέρα σήμερα. Για τα λάθη μου,τα πάθη μου..τους ζώντες μου και τους νεκρούς μου. Μια μάνα σήμερα κλαίει για το παιδί της. Κι αυτή η εικόνα χωράει μέσα της κάθε θρήνο..δίχως αμφισβήτηση.

Χριστέ μου.. ταπεινός στέκω μπροστά σου. Γιατί είχα καιρό να σού μιλήσω. Ένα συγνώμη ψελλίζω για πρωινό και ένα δάκρυ καταπίνω για πρόφταση : αλίμονο, γλυκιά μου ανθρωπότητα, που ακόμα επιμένεις να σταυρώνεις την Αγάπη.

Σέρρες, Απρίλιος 2022, by Athina T. ® 

https://www.youtube.com/watch?v=XMbvcp480Y4

Τα κεράκια

Γενέθλια

Μεγαλώνεις

και νομίζεις ότι μαζί με την ηλικία

θα αυξάνει

– τουλάχιστον –

και η ανοσία σου απέναντι στον φόβο

και την ανασφάλεια. 

Σε γελάσανε μάλλον φίλη μου,

γιατί εγώ ακόμα σε βλέπω

όταν τρέμουν τα γόνατά σου

απέναντι στο άγνωστο, 

όταν έχεις συστολή να ξεδιπλώνεις 

παντού και πάντα

την πολύτιμη ελευθερία του να είσαι

μόνο ο εαυτός σου, 

όταν κλαις το ίδιο συχνά

με όσο γελάς, 

όταν σε πιάνουν συχνά

κρίσεις μετριοπαθούς αυτομαστίγωσης.

Οπότε,

έστω μια φορά το χρόνο..                          

εκεί στις αρχές τ’ Οκτώβρη

να λες

Εδώ είμαι εαυτέ μου.

(μα όχι σαν να μην το πιστεύεις)

Εδώ είμαι.

Εδώ..

Να το λες.

Και μετά να το πιστεύεις. 

(Χρόνια μου Πολλά)

Οκτώβριος 2016, Ξάνθη, by Athina T. ®

https://www.youtube.com/watch?v=196iDoSZaLY

Ψυχαναλύσεις

Ερώτηση

Κι αν έγκλημα είναι
τη ζωή μας διαρκώς
να βιώνουμε
σαν κάτι ημιτελές,

μεγαλύτερο δεν είναι
να ζούμε
με την ψευδαίσθηση
της απολυτότητας;

Δεκέμβριος 2023, Ξάνθη, by Athina T. ®

https://youtu.be/C9ZShxE7Lms?si=hJ2j4DF_ump_T3rA

Παράλληλο σύμπαν να ζεις

Εκτροχιασμός

Ο ουρανός ξημέρωσε

και σήμερα γαλάζιος.

Κάποιοι ξύπνησαν τυχεροί,

στην ίδια αγκαλιά,

στο ίδιο σπίτι.

Τα πουλιά, ναι...

Τα είδα απ' το παράθυρο,

έπιασαν ξανά παιχνίδι στη γειτονιά.

Όλα ίδια, μα όλα αλλιώς.

Στα σπίτια σπαράζει η απουσία,

στο γαλάζιο φτάνουν οι κραυγές, 

στους δρόμους ξεχύνονται οργή και πόνος αγκαλιά,

και κει πάνω στις κουρασμένες ράγες 

ο Θάνατος ο φτερωτός

χορεύει πεντοζάλη.

Όλα αλλιώς, μα όλα ίδια.

Και ο κόσμος μας -ακόμα-

μοιάζει με παλιάτσο γελαστό.

Ιούλιος 2023/ Φεβρουάριος 2025, Σέρρες, by Athina T. ®

https://youtu.be/H9gFLkNdHvA

Δεύτερη μάνα

Γιαγιά

Πάντα γελαστή,
πάντα ετοιμοπόλεμη,
Βασίλισσα της κουζίνας...
πού έκανε τους πάντες ν' απορούν
πώς ξελογιάζει έτσι την κότα
ή πώς τιθασεύει της πίτας τα φύλλα.

Γυναίκα του σπιτιού
μα με μυαλό ξουράφι,
παντρεμένη στα μικρονιάτα της
με έρωτα...
τύχη μεγάλη για τα χρόνια της.
Μεγάλωσε παιδιά, μεγάλωσε κι εγγόνια.

Και όλη η γειτονιά
κυρά Αθηνούλα την φώναζε,
από σεβασμό κι αγάπη.
Στην εκκλησιά τ' Ακάθιστου Ύμνου 

ακουμπούσε την ψυχή της κάθε μέρα

και τη Μεγάλη Πέμπτη μαζί της 

ξημερώναμε τον Χριστό

με ύμνους και λουλούδια.

Η αγκαλιά της μύριζε όλου του κόσμου

τα φαγητά και αγάπη έναν τόνο.

Ήξερε να πει την συμβουλή,
μα ήξερε και να συνετίσει.
Έμπαινε στο σπίτι μας
και τρέχαμε σαν ποντικοί
ό,τι αποβραδίς δεν συμμαζεύτηκε
να μπει με μιας στη θέση του.

Κανάκευε, χάιδευε...
έψηνε πιτάκια για πρωινό
και σού βάζε κακάο στο γαλατάκι.
Ήρεμος άνθρωπος, της ισορροπίας,

καλή καρδιά ζέστη.

Φορούσε τα διάφανα γυαλιά της
και κούρνιαζε σαν περιστέρι
στον καναπέ δίπλα στην σόμπα...
να δει στο χαζοκούτι Χατζηχρήστο
και Βουτσά και Κωνσταντάρα.
Και όσο έκαιγαν τα κούτσουρα,
πετούσε κάστανα επάνω τον χειμώνα.

Και πάντα απορία το είχα τότε

πως με γυμνά τα χέρια
έβγαζε τις καυτές τις φλούδες.

Χριστούγεννα, γιορτές και καλοκαίρια

μάς μάζευε όλους εκεί,

στο σπίτι στην παλιά πόλη,
να μας ταΐσει, να μας φροντίσει...
εγγόνια και παιδιά δύο πόλεων.
Και τότε θαρρείς ένιωθε υπερπλήρης,

μέσα στην ολότητα της οικογένειας

που έφτιαξε.

Γιαγιά Αθηνούλα,
που δεύτερη μάνα υπήρξες για μας.
Τί λόγια να βρω να σου πω;
Τάχα αρκεί το ευχαριστώ;
Είθε η ψυχή σου να ταξιδέψει
στο φως, στη ζέστη, στην αγάπη...
να μείνει εκεί αιώνια να μας συντροφεύει.
Σε αγαπώ.
Βαθιά και ειλικρινά,
σαν εγγονή και σαν κόρη.
Τρέξε...
στην αγκαλιά του Γρηγόρη σου.
Και αναπαύσου. 

Ιανουάριος 2023, Σέρρες, by Athina T. ®

https://youtu.be/5q9H2cd36RU

Εξομολόγηση

Ο ΓΙΟΣ

Εγώ

και σήμερα θα μπω σε αυτό το σπίτι

σαν παιδί. 

Σαν παιδί σου.

Θα καθίσω εκεί που σου άρεζε,

θα φέρω στο πρόσωπό μου

τη μάλλινή σου ρόμπα.

Λένε

με τις μυρωδιές ταξιδεύεις

πιο γρήγορα. 

Πατέρα,

ποιό είναι το αγαπημένο σου φαγητό;

Η αγαπημένη σου συνήθεια;

Με άντεχες όταν ήμουν μικρός,

ή σε γέμιζα εντάσεις; 

Περίεργο πώς έτσι ξαφνικά,

μέσα στο κενό σου,

γέμισα τόσες ερωτήσεις. 

Και τώρα; Τί να τις κάνω; 

Ψάχνω μαύρο σακάκι μεσ' το βράδυ..

Πατέρα!

Πόση ορφάνια να χωρέσει

σε τόσο λέξη ιερή. 

(Για τον παππού Παναγιώτη, 

τον παππού του Θωμά, της Άννας, της Βασιλικής.) 

Σέρρες, Απρίλιος 2022, by Athina T. ®

https://youtu.be/f1KERgeRAHo

Ποστ (αντι-) ινσταγκραμικό

Βλέπεις τις μωρομάνες του Instagram, που ελάχιστες μέρες κιόλας μετά τον τοκετό, έχουν τέλειο μαλλί (φυσικά λουσμένο και βαμμένο ΠΑΝΤΑ), νυχάκια στην εντέλεια, ρουχάκια μοδάτα σε νούμερο ίδιο με πριν την εγκυμοσύνη, μαύρο κύκλο στο μάτι πουθενά (ίσως επειδή είχαν διάθεση και χρόνο να περάσουν ένα κονσίλερ), δαχτυλίδια και κοσμήματα να λάμπουν σε κάθε φωτογραφία πάνω τους και φυσικά - το καλύτερο από όλα - διακοπάρες(!), που μέσα εκεί στο χρυσοκίτρινο βαθύ του ηλιοβασιλέματος της Σαντορίνης, της Μυκόνου δοξάζουν την τύχη τους για την ευλογία που τους βρήκε (το σέβομαι) .

Και σκέφτεσαι τις δικές σου στιγμές, γλυκιά μου, τις πρώτες εκείνες.. τις γεμάτες αγάπη φυσικά, που, όμως, είχαν μαλλί κιοφτέ πάντα(ενίοτε λαμποκοπούσε από την αλουσιά), μαύρους κύκλους στα μάτια που έμοιαζαν σαν πρωινά μπουνίδια, νύχια που έσπαγαν και έπαιρναν σχήμα ακανόνιστο και διαφορετικό το καθένα, έξτρα κιλά με φουλ ορμόνες να δίνουν μάχη και καυγάδες μπροστά στον καθρέπτη, ρούχα σεζόν περσινής,προπέρσινης(δεν θυμάμαι καν του πότε και γιατί), ξενύχτια μεγαλύτερα και από τα φοιτητικά (χωρίς το αλκοόλ), αϋπνίες και άγχη ταυτόχρονα με όλα τα αυτονόητα του φαγητού και του σπιτιού, κουβέντες αποκλειστικά για τον θηλασμό, το στήθος σου και τα κακά του παιδιού σου, φωτογραφίες του μωρού με φορμάκια χωρίς φιόγκους ροζ στο γυμνό κεφαλάκι ή παπουτσάκια αγκαλιάς και φουστάνια (δεν προλαβαίνεις λέμε να αλλάζεις τα κατουρημένα, λερωμένα), αναμνήσεις με δύο κορμιά ενηλίκων να  σέρνονται πάνω στα μαξιλάρια του καναπέ σε στάση φλαμίνγκο (μπορώ να συνεχίσω για ώρες). Αχ, δοξασμένες μέρες λοχείας!

Πληρότητα και χάος, ευτυχία και άγχος: η ζωή πάντα σε δύο όψεις.

Βασιλική, 100 φορές ξανά τα ίδια θα έκανα, παιδί μου. 

Το εμείς

Γιος


Μικρές στιγμές.
Μικρούλες στιγμές αγάπης και απώλειας.
Αυτό είμαστε..
ό,τι βγαίνει στο άθροισμα.

Τώρα,πριν λίγο,ξαναμέτρησα,
μα είδα ότι θα λείπεις.
Από σήμερα.
Κι έτσι,άρχισα την αφαίρεση.

Αφαίρεσα λέξεις.
Κάποιες ήταν δικές σου.
Αγάπη ποτέ..
φεύγοντας μού χάρισες και τη δική σου.

Πείσμωσα.
Μικρές στιγμές αθροίζω ξανά και ξανά.
Για να σε βρω στα συν,
στις γωνίες της αγωνίας μου.

Το πρίν και το μετά,
πιάστηκαν να κάνουν έρωτα,
και μου μειναν τα σ'αγαπώ μου
μετέωρα και ορφανά.

Ν'αθροίσω ή ν'αφαιρέσω χρόνο;
Ψάχνω ρωγμή,
για μια μικρούλα στιγμή πριν φύγεις..
να σου πω πως θα μαι καλά, να ξέρεις.



Για τον Δημήτρη,

τον αγαπημένο μου κουμπάρο και φίλο. 

Σέρρες, Μάιος 2020, by Athina T. ®
https://www.youtube.com/watch?v=Oq9M32vLAkQ

Καλή Ανάσταση

Μεγάλη Παρασκευή βράδυ και γω προσπαθώ για ακόμα ένα Πάσχα να νιώσω ακριβώς όπως τότε που ήμουν παιδί, τότε που γιορτές σήμαινε να μαζεύεις λουλούδια από τον μπαχτσέ της γιαγιάς για να φτιάξεις σχέδια πάνω στα βαμμένα αυγά, να βλέπεις όλη μέρα τη μαμά σου να φτιάχνει τα τσουρέκια και να είσαι δίπλα της κι όχι βόλτα σε κάποια καφετέρια, να περιμένεις με ανυπομονησία το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης για να συμμετέχεις στο στόλισμα του Επιταφίου του Ακάθιστου Ύμνου, να παίζεις με τις ώρες στην παιδική χαρά δίπλα στο σπίτι της γιαγιάς με τις αδερφές σου και τις ξαδέρφες σου, να περιμένεις να ακούσεις το "Χριστός Ανέστη" για να τσουγκρίσεις το κόκκινο αυγό με κάποιον δικό σου, να αγωνιάς ποιός θα προλάβει να φτάσει πρώτος στο σπίτι με το Άγιο Φως..να τρως με λαχτάρα κάθε σοκολατιένο λαγουδάκι που έφερε ως δώρο κάποια θεία, να ξημερώνει Κυριακή του Πάσχα και όλοι οι αγαπημένοι να είναι παρόντες, και όχι "σκορπισμένοι" σε γη και ουρανό.

Μέχρι και τα λουλούδια αλλιώτικα θαρρείς μύριζαν τότε. Και δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί ειδικά το Πάσχα με πιάνει αυτή η γλυκιά μελαγχολία. Μάλλον επειδή μεγαλώνω, και μαζί με εμένα κι όλοι γύρω μου, επειδή ίσως κουράστηκα ήδη να χαιρετώ και να αποχαιρετώ ανθρώπους. Ίσως πάλι γιατί φοβάμαι τις αλλαγές, ίσως τελικά επειδή βάζω πάντα τη λογική στην κατάψυξη.

Κι όμως, δεν μπορεί να χάθηκε όλη εκείνη η μαγεία. Κάτι ξεχνάμε στην πορεία, αφού είμαστε τόσο συνεπείς στο να κυνηγάμε μανιωδώς τις άλλοτε εφικτές κι άλλοτε πλασματικές μας προσδοκίες..

Είναι κρίμα να περνά ο χρόνος χωρίς να έχουμε προλάβει να αφουγκραστούμε την ουσία των ημερών, χωρίς να έχουμε μετανοιώσει για πράξεις, σκέψεις και λόγια, χωρίς να έχουμε προσπαθήσει να "καθαρίσουμε" την ψυχή μας, που σίγουρα φορτώσαμε πότε με αρνητισμό και πότε με απογοητεύσεις. Είναι κρίμα να μιλάμε για Ανάσταση Ψυχών, όταν πιστεύουμε πάντα ότι οι δίπλα μας και οι γύρω μας έχουν περισσότερα κρίματα από εμάς να τους βαραίνουν.

Είναι κρίμα να χάνουμε το νόημα της υπέροχης ύπαρξής μας..   

Καλή Ανάσταση με υγεία σε σώμα και μυαλό!

http://www.youtube.com/watch?v=JoR4jeB6OI0