Βλέπεις τις μωρομάνες του Instagram, που ελάχιστες μέρες κιόλας μετά τον τοκετό,
έχουν τέλειο μαλλί (φυσικά λουσμένο και βαμμένο ΠΑΝΤΑ), νυχάκια στην εντέλεια,
ρουχάκια μοδάτα σε νούμερο ίδιο με πριν την εγκυμοσύνη, μαύρο κύκλο στο μάτι
πουθενά (ίσως επειδή είχαν διάθεση και χρόνο να περάσουν ένα κονσίλερ),
δαχτυλίδια και κοσμήματα να λάμπουν σε κάθε φωτογραφία πάνω τους και φυσικά - το
καλύτερο από όλα - διακοπάρες(!), που μέσα εκεί στο χρυσοκίτρινο βαθύ του
ηλιοβασιλέματος της Σαντορίνης, της Μυκόνου δοξάζουν την τύχη τους για την
ευλογία που τους βρήκε (το σέβομαι) .
Και σκέφτεσαι τις δικές σου στιγμές, γλυκιά μου, τις πρώτες εκείνες.. τις
γεμάτες αγάπη φυσικά, που, όμως, είχαν μαλλί κιοφτέ πάντα(ενίοτε λαμποκοπούσε
από την αλουσιά), μαύρους κύκλους στα μάτια που έμοιαζαν σαν πρωινά μπουνίδια,
νύχια που έσπαγαν και έπαιρναν σχήμα ακανόνιστο και διαφορετικό το καθένα,
έξτρα κιλά με φουλ ορμόνες να δίνουν μάχη και καυγάδες μπροστά στον καθρέπτη,
ρούχα σεζόν περσινής,προπέρσινης(δεν θυμάμαι καν του πότε και γιατί), ξενύχτια
μεγαλύτερα και από τα φοιτητικά (χωρίς το αλκοόλ), αϋπνίες και άγχη ταυτόχρονα
με όλα τα αυτονόητα του φαγητού και του σπιτιού, κουβέντες αποκλειστικά για
τον θηλασμό, το στήθος σου και τα κακά του παιδιού σου, φωτογραφίες του μωρού
με φορμάκια χωρίς φιόγκους ροζ στο γυμνό κεφαλάκι ή παπουτσάκια αγκαλιάς και
φουστάνια (δεν προλαβαίνεις λέμε να αλλάζεις τα κατουρημένα, λερωμένα),
αναμνήσεις με δύο κορμιά ενηλίκων να σέρνονται πάνω στα μαξιλάρια του
καναπέ σε στάση φλαμίνγκο (μπορώ να συνεχίσω για ώρες). Αχ, δοξασμένες μέρες
λοχείας!
Πληρότητα και χάος, ευτυχία και άγχος: η ζωή πάντα σε δύο όψεις.
Βασιλική, 100 φορές ξανά τα ίδια θα έκανα, παιδί μου.
